In de annalen van de militaire geschiedenis zijn er voorbeelden van veldtochten die schijnbaar moeiteloos en precies volgens plan verliepen; Een type Blitzkrieg (toepasselijk voor 10 mei!) waarbij de operationele doeleinden vlotjes bereikt werden.
Er zijn echter ook campagnes waarbij voor elke morzel grond, elke heuveltop, elke stelling, zwaar moet gevochten worden.
Op het einde van 'onze campagne' had ik de indruk in dat laatste scenario beland te zijn. Alles wat fout kon gaan IS fout gegaan. Op bepaalde momenten waande ik me helemaal omsingeld door problemen, werd er bijna door overspoeld.
Maar ik heb de witte vlag niet gehesen!

Toen ik de steun kreeg van dat prachtige team Stella-Simon, dacht ik dat het ergste voorbij was en zag ik de toekomst zonnig tegemoet.
Maar wat een vergissing! Een hoop problemen lagen nog in het verschiet. Het was ook zo dat deze problemen niet het gevolg waren van fouten van het organisatie-team of het volgen van een foute strategie. NEEN!! Een aantal problemen werd veroorzaakt door mensen die geen eergevoel hebben, voor wie een gegeven woord van nul en gener waarde is. Andere problemen waren gewoon het gevolg van brute pech!
Er zijn er vele geweest maar ik zal me tot twee beperken, die een kwalijk gevolg hebben gehad.

Het opzeggen van de locatie door de baas van de Kaasboerin was een zware slag. Over het internet, op radiostations, in de communicatie met de geschreven pers werd naar de Kaasboerin verwezen. De affiches en flyers waren gedrukt en gedeeltelijk verspreid.
Gedurende vier dagen leek het erop of het zou helemaal niet doorgaan, maar toen vonden we het Kempenhof.
De affiches hebben we overplakt en gaan vervangen (tijd!!) maar het kostte de grootste moeite om de media van de verandering op de hoogte te brengen, en dan nog...de avond voor het evenement werd ik opgebeld met de vraag of het nu in Kaasboerin of Kempenhof zou doorgaan. Droevig!
Sommige kranten merkten ook op dat zo'n verandering van locatie helemaal niet professioneel overkomt...
We kunnen gerust zeggen dat die noodgedwongen verandering van lokatie mijn media-campagne zwaar heeft gehypothekeerd

Dan, wat het goede doel betreft: valt de steunpilaar van NEMA, Heidi, zo'n tien dagen voor het evenement ziek. Ze heeft ondertussen een zware operatie ondergaan. De organisatie wordt overgenomen door iemand die van 0 (nul) komt en die zo goed als het gaat de zaken bereddert. De affiches die Heidi aan haar contactpersonen binnen NEMA zou geven en die in de Grote Steden zouden moeten hangen, worden dus ook niet verspreid.
Gevolg: niet al te veel volk van NEMA en diegenen die dan toch komen, komen veeeeeeeeel te laat.
Wat het wegvallen van één persoon niet kan teweegbrengen!

Het goede weer heeft ons zeker ook parten gespeeld. Waar ik gewoonlijk de zon graag zie, was ze op 10 mei geen bondgenoot.

Voor die prachtige danseressen die het beste van zichzelf gegeven hebben, vond ik het enorm jammer dat er geen after-party kon volgen.
Toen we daar nadien de baas van Kempenhof over aanspraken, zei hij dat het om een misverstand ging. Hun DJ zou de woorden van de baas verkeerd hebben uitgelegd en hij had niets tegen onze muziek...jaja...toen waren de danseressen al wel naar huis!

Op een gegeven moment zag ik het heel somber in! De knuffels van het Ra-team hebben me op de been gehouden.

En kijk!!! Ja, helemaal op het einde is het dan toch nog gelukt! Ja, er is een som die we aan NEMA kunnen geven. Niet zoveel als ik gewillen had, maar toch...
Mensen, als ik al die tegenslagen overloop, dan is dat nog echt een wonder.

Lieve danseressen, jullie waren fantastisch. Nog eens bedankt, hopelijk mag ik nog eens op jullie beroep doen om de wereld (een klein beetje) te verbeteren?
Lieve mede-team-leden, ook jullie bedankt, zowel voor de materiële als de morele steun.

En nu op naar Wereld Buikdansdag 2009 zeker?

Luc